In deze korte video wordt duidelijk uitgelegd wat Earth Overshoot Day is.

Het is niet moeilijk te bedenken dat dit een onhoudbare situatie is. Om de laatste keer dat we (bijna) in staat waren om binnen de grenzen van de Aarde te leven te vinden, moeten we terug naar de jaren 70.

Dit is hoe snel we de Aarde onder druk zijn gaan zetten:

1970: 29 december

1985: 4 november

2000: 23 september

2015: 6 augustus

2018: 1 augustus

2019: 29 juli

2020: 22 augustus

2021: 29 juli

In minder dan 50 jaar zijn we van een bijna volledig duurzame levensstijl naar een situatie gegaan waar we na 6 maanden en 28 dagen meer gebruiken dan mogelijk is, en waarmee we ontbossing, overbevissing, opwarming van de Aarde en een groot verlies aan biodiversiteit veroorzaken. Dat is niet iets om gelukkig van te worden. En zelfs een ramp als het coronavirus stelt ons blijkbaar niet in staat om binnen de grenzen van de Aarde te leven. In 2020 werd Earth Overshoot Day tijdelijk – en alsnog onvoldoende – teruggeduwd, maar een jaar later zijn we al weer terug op het oude niveau.

Wie veroorzaakt Earth Overshoot Day?

Wij. Mensen. Wij allemaal. Maar eerlijk gezegd, sommigen van ons veroorzaken het een beetje, of een heleboel, meer dan anderen. Global Footprint Network, de organisatie achter de dag, rekent niet alleen de wereldwijde Earth Overshoot Day uit, maar doet dit ook per land.

Copyright: Global Footprint Network

Het moge duidelijk zijn: er zijn landen die het een stuk beter doen dan anderen. En ja, veel landen die het NIET goed doen, zijn de Westerse “ontwikkelde” landen. Je kunt je afvragen hoe ontwikkeld we zijn als we niet eens in staat zijn om te zorgen voor ons enige thuis. Want dat is wat de Aarde is. Ons thuis. Het is de enige planeet die we hebben.

Voor het geval je je afvraagt: en Nederland dan? Ons kleine kikkerlandje had zijn Country Overshoot Day op 27 april in 2021. In 2020 was het op 3 mei.

Sorry Aarde. Namens alle Nederlanders. Sorry.

Wist je trouwens dat je ook je persoonlijke Overshoot Day kunt berekenen? Daarmee leer je ook hoeveel Aardes we nodig zouden hebben, als iedereen leeft zoals jij.

Wat kan ik doen om Earth Overshoot Day terug te dringen?

Ik heb hoop dat we Earth Overshoot Day terug kunnen dringen. Deze low impact bucket list helpt je op weg. Hij bevat tips voor het  minimaliseren van je garderobe, het volgen van een Vegan Challenge en het voorkomen van voedselverspilling. Ook op de officiële Earth Overshoot Day pagina kun je inspiratie opdoen om Earth Overshoot Day terug te duwen naar een gezonde datum.

Deel jouw stappen op social media via #movethedate om anderen te inspireren. Als het ons lukt om Earth Overshoot Day elk jaar 5 dagen terug te duwen, leven we in 2047 weer binnen de grenzen van onze planeet. Ik ben dan (hopelijk) 62 en ik zou het GEWELDIG vinden om dit mee te mogen maken. Waar wachten we nog op?

Oorspronkelijk gepubliceerd op 1 augustus 2018. Laatste update: 23 juli 2021

The post Wat is “Earth Overshoot Day” en waarom moet dat je boeien? appeared first on My Happy Footprint.

Het enige dat nodig is, is tijd. En een groep geweldige, toegewijde mensen die weigert te geloven dat het te laat is voor positieve verandering.

Deze 8 verhalen laten zien dat die mensen bestaan en dat de natuur buitengewoon veerkrachtig is.

1 – Van dor en uitgestorven gebied naar eersteklas safaribestemming

Alle dieren in het Majete National Park (Malawi) waren verdwenen.

Gedood door stropers, verhongerd, of opgejaagd.

Olifanten. Neushoorns. Leeuwen. Buffalo’s. Wrattenzwijnen. Ze waren allemaal weg.

Ook toeristen waren in geen velden of wegen te bekennen.

Tot het park in 2003 onderdeel werd van een monumentaal restauratieproject. Er ontstond een intensieve samenwerking tussen African Parks en lokale gemeenschappen. Het troosteloze gebied werd geleidelijk weer tot leven gewekt. Duizenden dieren zijn teruggekeerd en plaatselijke inwoners profiteren van de honderden duurzame banen.

Het ooit volledig uitgeputte gebied is nu een Big Five-reservaat en de belangrijkste natuurbestemming van Malawi!

2 – Deze majestueuze vogels stierven 150 jaar geleden plaatselijk uit. Nu zijn ze terug.

Ooit leefden roodgroene ara’s in overvloed in het noorden van Argentinië.

Maar hun geluiden werden geleidelijk tot zwijgen gebracht. Hun oogstrelende kleuren uit het Iberá-park gewist.

Het bijzondere werk van Rewilding Argentina heeft deze prachtige vogel opnieuw geïntroduceerd. En dat niet alleen. Voor het eerst in 150 jaar zijn er eieren uitgekomen en ara’s in het wild geboren!

3 – Man wijdt 30 jaar aan het herstellen van inheems bos

Botanicus Hugh Wilson opperde in 1987 het idee om landbouwgrond terug te brengen tot inheems bos. Zijn omgeving reageerde sceptisch, boos en noemde hem een dwaas.

Hugh, vastbesloten om iets te veranderen, zette zijn project op het Banks-schiereiland in Nieuw-Zeeland door.

Dertig jaar later houdt hij toezicht op 1500 hectare inheems bos in het Hinewai Nature Reserve. De natuur bloeit en er zijn 47 watervallen waar water onophoudelijk stroomt.

En Hugh? Die wordt niet langer als een dwaas beschouwd, maar als een held.

De volledige documentaire is hier te bekijken.

4 – Echtpaar brengt in 20 jaar een regenwoud terug tot leven

Lélia Deluiz Wanick Salgado en haar man Sebastião Salgado zijn het levende bewijs dat je nooit te klein bent om impact te maken. Bij de start van hum ambitieuze project was slechts 0,5% van hun land bebost. Wat ooit een tropisch paradijs was, was compleet gedegradeerd. Wilde dieren waren nergens te bekennen. Twee decennia later heeft het echtpaar meer dan 2 miljoen bomen geplant en zijn insecten, vogels en vissen teruggekeerd.

5 – Een man plant in 35 jaar in zijn eentje een compleet bos

Jadav Payeng – beter bekend als “Forest Man” – was 16 jaar oud toen hij zijn eerste boom plantte. En in de 35 jaar die volgde stopte hij nooit. In zijn 1360 hectare dicht bos lopen zelfs olifanten en tijgers vrij rond!

Jadav noemt zijn bomen ‘zonen en dochters die vreedzaam samenleven’. Forest Man is een opmerkelijk voorbeeld van een diepe verbondenheid tussen mens en natuur.

6 – Zorgen voor ecosystemen herstelt natuur én gemeenschappen.

In 1995 bezocht John D Liu het Loess Plateau voor het eerst. Jaar na jaar bleef hij terugkeren om de ongelooflijke verandering van het gebied te documenteren. Boeren kregen compensatie om GEEN landbouw te bedrijven. Veestapel werden ecologisch verantwoorde niveaus gehouden. Het verhaal van het Loess Plateau is het bewijs dat lokale gemeenschappen profiteren van het herstel van ecosystemen.

7 – Haaien keren terug na verbod op toerisme in Thaise Maya Bay

The Beach met Leonardo DiCaprio maakte het Thaise Maya Bay wereldberoemd. Het gevolg: massatoerisme en verwoesting van de kroonjuweel van de Phi Phi eilanden.

Autoriteiten besloten daarom in juni 2018 de iconische strook van poederachtig wit zand te sluiten. De natuur kreeg haar broodnodige rust. Inmiddels lijkt het koraalrif zich voorzichtig te herstellen en er zijn zelfs zwartpuntrifhaaien gespot.

Er gaan geruchten dat het strand in juni 2021 weer open wordt gesteld. Die beslissing is in handen van het National Parks Department. Elke drie maanden wordt de situatie beoordeelt.

De natuur krijgt alle tijd die nodig is om te genezen. Ook zullen er niet meer dan 1.200 bezoekers per dag worden toegelaten. Een groot contrast met de geschatte 5.000 die vóór de sluiting dagelijks vochten om een plekje voor de beste selfie. Thailand hoopt zo de transitie te maken naar duurzaam toerisme.

8 – Moeder plant meer dan 2 miljoen bomen om overleden zoon te eren

Twintig jaar geleden verloor Yi Jiefang haar zoon bij een auto-ongeluk. Ze besloot haar leven te wijden aan het waarmaken van zijn droom: bomen planten in de woestijn van Binnen-Mongolië. Wat startte als eerbetoon groeide uit tot een campagne om mensen bewust te maken van landdegradatie in China.

Deze inspirerende verhalen bewijzen niet alleen dat er nog steeds hoop is voor de Aarde en alle levende wezens op deze planeet.

Ze laten ook zien dat er slechts één persoon nodig is om een positieve verandering op gang te brengen.

Waarom zou jij die persoon niet zijn?

The post 8 hartverwarmende voorbeelden die de veerkracht van de natuur bewijzen. appeared first on My Happy Footprint.

Het is weliswaar niet te vergelijken met de Verenigde Staten, waar maar liefst 900 dollar per persoon wordt uitgegeven, maar het is allesbehalve een verwaarloosbaar getal.

Je zou denken dat we met al die uitgaven de rest van het jaar minder behoefte voelen om te shoppen.

Maar niks is minder waar.

Onze onstilbare honger naar consumptie heeft geleid tot Amerikaanse fenomenen als Black Friday en zijn maatje Cyber Monday. Twee “feestdagen” waar de “beste deals” je inbox overspoelen. Waar koopjesjagers urenlang vóór de opening van de winkels voor de deur kamperen. En waar je in ongeveer 80% van de Westerse winkelcentra – althans, voor we in een pandemie belandden – dit soort bizarre taferelen ziet:

Wat is er mis met Black Friday en Cyber Monday?

Laat me beginnen met duidelijk te maken dat ik niks tegen een goede deal heb. Als je een paar euro’s, dollars, yens of pesos kunt besparen, vooral doen. Maar…

Ik ben tegen deals voor TROEP DIE JE NIET NODIG HEBT

Waarom? Omdat het overgrote deel van deze waardeloze spullen uiteindelijk stof ligt te vergaren. In een doos, een schuur of op zolder. 

En dat terwijl voor de productie van deze spullen ontelbaar veel schaarse materialen aan onze Aarde worden onttrokken. Al die spullen leveren een gigantische bijdrage aan de uitstoot van CO2, het belangrijkste broeikasgas dat zorgt voor de opwarming van de Aarde.

Onze lieve planeet heeft het al zwaar genoeg. We vragen zoveel van onze Aarde dat onze Earth Overshoot Day dit jaar op 22 augustus viel. Ondanks het coronavirus.

Dat betekent dat we nu al maandenlang “in het rood” staan bij onze planeet. Meer nieuwe spullen maken en kopen helpt NIET om die dag terug te dringen.

De strijd tegen meer-meer-meer: Buy Nothing Day

Als een protest tegen onze koopverslaving ontstond in Canada in 1992 Buy Nothing Day. Het is het geesteskind van Ted Davis.

Het is een dag om als maatschappij de overconsumptie onder de loep te nemen.

De afgelopen jaren verspreidde Buy Nothing Day zich naar andere landen en inmiddels wordt de dag in meer dan 65 landen “gevierd”. Tegenstanders bekritiseren de dag en beweren dat het slechts tot uitstel van kopen leidt. Ook zouden onderliggende gewoonten niet daadwerkelijk worden aangepakt. Daar ben ik het niet mee eens en wat mij betreft verdient het initiatief dan ook alle aanmoediging. Ik hoop dat er ooit een moment komt waarop Buy Nothing Day niet meer nodig is. Totdat dat het zover is: count me in!

Wanneer is het Buy Nothing Day in 2020?

Dat hangt er vanaf uit welk land je komt. Hier in Nederland valt Buy Nothing Day dit jaar op zaterdag 28 november, evenals in België. In de Verenigde Staten en Engeland is het daarentegen op vrijdag 27 november.

Wat kan ik nog meer doen op Buy Nothing Day – behalve niet winkelen?

In de afgelopen jaren ontstonden er diverse tradities die worden uitgevoerd op Buy Nothing Day. Met de huidige coronaregels is het de vraag welke activiteiten er dit jaar zijn, maar normaal gesproken kun je dit verwachten:

Het opknippen van creditcards

In Nederland hebben we weliswaar niet zo’n enorme creditcard-cultuur, maar het opknippen van je creditcard (of die van anderen) is een simpele actie. Althans, in termen van tijd. De psychologische effecten laat ik maar even buiten beschouwing.

Zombie walk

Deelnemers aan Buy Nothing Day worden vaak gespot terwijl ze als zombies door een winkelcentrum wandelen. Ze staren shoppers aan met een wazige blik terwijl ze hun lege winkelkarretje door de paden duwen.

Whirly mart

Actievoerders dansen in een soort polonaise met lege winkelkarretjes door de winkelcentra heen.

Buy Nothing Hike

Dit is mijn favoriet! Laat alle winkels volledig links liggen en trek erop uit in de natuur voor een wandeling in het bos, op het strand of langs de rivier.

Als je er klaar voor bent om een tegengeluid te laten horen tegen onnodige consumptie, doe dan mee met Buy Nothing Day. Zet de dag in je agenda, kies je favoriete Buy Nothing Day activiteit en scoor de aller-allerbeste deal die er bestaat. Bespaar 100% door helemaal niks te kopen!

The post Wat is “Buy Nothing Day” en waarom moet dat je boeien? appeared first on My Happy Footprint.

Sommige landen slaan met succes terug tegen stroperij, een van de belangrijkste bedreigingen voor het grootste dier dat op onze Aarde rondloopt. Zo wist Kenia haar olifantenpopulatie in drie decennia te verdubbelen.

Ook Zimbabwe, de thuisbasis van de op een na grootste olifantenpopulatie ter wereld, laat veelbelovende resultaten zien. Een sleutelrol is weggelegd voor een groeiende groep vrouwelijke rangers. De korte National Geopgraphic documentaire Akashinga: The Brave Ones geeft de inspanningen van deze moderne krijgers op indrukwekkende wijze weer. De documentaire is het werk van Maria Wilhelm, die eerder The Game Changers produceerde, en James Cameron, bekend van blockbusters als Titanic en Avatar.

Hoe Akashinga de kracht van de gemeenschap gebruikt om dieren in het wild te beschermen

Akashinga: The Brave Ones vertelt het inspirerende verhaal van vrouwelijke rangers die hun leven op het spel zetten om wilde dieren te beschermen. De dappere vrouwen worden opgeleid door de Australiër Damien Mander, voormalig Special Forces-soldaat en anti-poaching leider. Ze strijden op een revolutionaire manier tegen stropers. In plaats van een ‘volledig gewapende aanpak’ te volgen, vertrouwen ze op het de-escaleren van geweld en samenwerking met lokale gemeenschappen.

“Als een gemeenschap de economische voordelen van het behoud van dieren begrijpt, zal het stroperij zonder gewapende strijd elimineren.”

National Geographic – Akashinga: The Brave Ones

Akashinga: The Brave Ones is een verbluffend voorbeeld van hoe een andere benadering van natuurbehoud zowel wilde dieren als lokale gemeenschappen kan laten bloeien.

The post Deze vrouwelijke anti-poaching rangers gebruiken de kracht van gemeenschappen om wilde dieren te beschermen. appeared first on My Happy Footprint.

Ik ben er één van, anders zou deze blog hier niet staan.

En jij ook, anders zou je hier nu niet zijn om dit artikel te lezen.

Heb je er ooit wel eens over nagedacht wat al die Google zoekopdrachten, Netflix Binge-watching avonden, YouTube streaming sessies, Instagram scrolling en onophoudelijke stroom aan e-mails voor impact hebben op de planeet?

Met andere woorden, wat is de ecologische voetafdruk van het internet?

Het antwoord zou je wel eens kunnen verrassen.

Internet wordt vaak gezien als iets wat met ‘dematerialisatie’ te maken heeft: het is digitaal, we hebben minder middelen nodig en dus is dat positief voor de Aarde. Toch?

Dit is maar gedeeltelijk waar. Zo hebben we minder papier nodig hebben als we digitaliseren (hoera voor de bomen!) en dat is goed voor de Aarde, maar…

Het internet laat een grotere ecologische voetafdruk achter dan we denken – dit is waarom

Om de ecologische voetafdruk van het internet te begrijpen, moeten we enerzijds kijken naar alles wat geproduceerd wordt om ons te verbinden met het wereldwijde web en anderzijds naar de energie die nodig is voor al onze online activiteiten.

Laten we starten bij de productie van de apparaten die inmiddels bijna voelen als een verlengde van onszelf.

Smartphones, laptops, tablets, televisies, ze vereisen allemaal grondstoffen, waaronder koper, kobalt, goud en zilver.

Deze grondstoffen worden verkregen door mijnbouw. En dat komt met een ontzettend hoog prijskaartje.

Allereerst de sociale kosten. De mannen, vrouwen en helaas ook vele kinderen die in de mijnen werken, worden dagelijks blootgesteld aan onveilige, vaak zelfs dodelijke, arbeidsomstandigheden.

En dan zijn er nog de kosten die de Aarde betaalt zodat wij uren per dag kunnen klikken en swipen. Onderzoek toont aan dat iedere nieuwe telefoon zo’n 70 kilo aan ruwe materialen vereist. Als je je dan realiseert dat er tussen 2007 en 2017 maar liefst 7 miljard smartphones zijn geproduceerd, is het niet zo moeilijk om je voor te stellen hoe groot de negatieve impact van de telefoonindustrie is.

Geplande obsoletie, waardoor je gedwongen wordt om je telefoon eens in de 2 a 3 jaar (zo niet eerder) in te wisselen voor een nieuwe model, maakt het er allemaal niet makkelijker op.

Met alleen de apparaten zijn we er nog niet. Want om ons daadwerkelijk toegang te geven tot het internet, is er nog iets anders nodig: infrastructuur.

Hoe jij met TikTok de oceaan beïnvloedt

Elke keer dat je een e-mail verstuurt, je laatste TikTok creatie de lucht inzendt, of op “Volgende aflevering” tapt op Netflix, zet je een datacenter aan het werk. Dit zijn honderden, soms duizenden meters aan gebouwen die van onder tot boven zijn volgestouwd met servers vol met websites, databases en applicaties die onze almaar groeiende honger naar online activiteiten mogelijk maken.

Die servers moeten eerst gemaakt worden. En wat denk je van het netwerk dat nodig is om al die data te transporteren? De kilometers en kilometers aan kabels op de bodem van de oceaan, de netwerkantennes en de glasvezelkabels? Juist. Nog meer grondstoffen die onttrokken worden aan onze prachtige planeet.

De productiekant van deze rekensom is nog enigszins tastbaar te noemen. Je houdt ten slotte een apparaat in je hand (behalve als iemand op dit moment deze blogpost aan je voorleest, wat ik betwijfel). Hoewel het tweede deel van de rekensom weliswaar minder zichtbaar is, is het effect zeker niet minder groot.

Dit is hoeveel jouw Binge-watching gedrag de planeet kost

Data centers zijn ware elektriciteitsslurpers.

Niet alleen om de duizenden servers 24 uur per dag draaiende te houden. Een groot deel van de elektriciteit gaan op aan airconditioning, die nodig is om de servers te koelen. Al die stroom wordt gegenereerd uit diverse bronnen, waaronder fossiele brandstoffen.

Als het internet een land zou zijn, zou het de op 5 na grootste verbruiker van stroom zijn, na Rusland, Japan, China, India en de Verenigde Staten.

Als er kampioenschappen dataverbruik zouden zijn, dan komt er één activiteit overduidelijk als winnaar uit te bus.

Video streaming.

Video was in 2015 verantwoordelijk voor 63% van het totale dataverkeer in 2015. Naar verwachting loopt dit percentage dit jaar op tot 80%. Netflix is verantwoordelijk voor maar liefst een derde van de data. Het bedrijf scoort echter een magere 17% op de Click Clean Scorecard van Greenpeace en gebruikt nog steeds veel niet-duurzame energiebronnen om Zac Efron, Floki of detective Ambrose onze huiskamer in te slingeren.

Als je na het lezen van deze getallen een enigszins verbaasde uitdrukking op je gezicht hebt, ben je niet de enige. Ook ik had werkelijk geen idee van de impact van video streaming.

Hoe zit het met onze overige online activiteiten?

Het is ingewikkeld, zo niet onmogelijk, om de volledige voetafdruk van het internet te berekenen. Dat zou betekenen dat elke tweet, like, share, WhatsApp bericht en activiteiten van “Internet-of-Things” apparaten geanalyseerd moeten worden, om maar eens te beginnen.

Dat is niet wat ik met dit artikel voor ogen heb. Het gaat erom dat we ons allemaal bewust(er) worden van het effect van ons digitale gedrag. En dus nam ik twee activiteiten onder de loep die voor velen van ons dagelijkse kost zijn: e-mailen en Googelen.

De ecologische voetafdruk van een zoekopdracht via Google

Een online zoekopdracht stoot zo’n 0,2 gram aan CO2 uit. Je kunt dus 5000 zoekopdrachten doen – oftewel bijna 14 per dag een jaar lang – voordat je een kilo CO2 bereikt. Ter vergelijking: dat is hetzelfde als 4,46 kilometer rijden in een niet-elektrische auto (gebaseerd op berekeningen van MilieuCentraal).

Hoewel Google geen exacte getallen publiceert, worden er naar schatting jaarlijks meer dan 2 triljoen zoekopdrachten door de internetgigant verwerkt.

In CO2 termen staat 1 jaar Google zoekopdrachten gelijk aan 1.785.720.000 gereden kilometers in een non-elektrische auto.

De ecologische voetafdruk van e-mails versturen

Kijken we naar e-mails, dan is de impact vele malen groter. Een e-mail stoot naar schatting tussen de 4 en 50 gram CO2 uit, afhankelijk van het aantal ontvangers, het wel of niet toevoegen van een bijlage en de lengte van de e-mail. Als we 10 gram als uitgangspunt nemen leidt dat tot het volgende:

Met een gemiddelde van 269 biljoen e-mails die dagelijks verstuurd worden, stoten we maar liefst 2,69 biljoen kilo aan CO2 uit. Dat staat gelijk aan zo’n 12 biljoen kilometers gereden in een non-elektrische auto. PER DAG!

Als je tot hier bent gekomen, dan heb je inmiddels een vrij goed beeld van de druk die ons online gedrag op de Aarde zet. Maar, geen paniek, je hoeft niet direct al je apparaten uit te schakelen. Nog niet…

6 makkelijke manieren om de ecologische voetafdruk van het internet te verkleinen

Met het lezen van dit artikel heb je naar schatting 24 gram CO2 uitgestoten.

Dus: je kunt nu meteen wegklikken, je smartphone, tablet of laptop wegleggen en buiten een wandeling gaan maken om de planeet te redden.

Of… Je kunt nog even verder lezen en erachter komen hoe je op 6 eenvoudige manieren jouw ecologische voetafdruk van het internet kunt verlagen. Geloof me, de besparing zal groter zijn dan de extra 24 gram CO2 die je ermee uitstoot. En daar gaat het uiteindelijk om, nietwaar?

The post De ecologische voetafdruk van het internet: onze online verslaving is funest voor de Aarde appeared first on My Happy Footprint.

Als je je garderobe regelmatig aanvult met nieuwe items, klinkt dit misschien als science fiction.

Voor mij was dat zeker het geval. Tot ik zo’n 3 jaar geleden cold turkey ging.

Ik stopte 365 dagen met het kopen van kleding. Het veranderde mijn shopgewoontes voor altijd. 

En als ik het kan, kan jij het ook.

Waarom het wassen van je kleren ze niet minder vuil maakt

Toen ik aankondigde dat ik een jaar lang geen kleding meer zou kopen, was de eerste reactie van veel mensen om me heen: waarom? Vaak vergezeld van opgetrokken wenkbrauwen of een enigszins nerveus lachje.

Als je deze blog leest, is de kans groot dat je weet dat het antwoord op deze vraag was – en nog steeds is – omdat ik mijn bijdrage aan de (fast) fashionwereld wil minimaliseren.

Om te beginnen is het een ongelooflijk vervuilende, grondstoffen verslindende industrie.

Je doet er bijvoorbeeld 8 jaar over om het water te drinken dat nodig is om een ​​spijkerbroek te maken.

Textiel verven is de op een na grootste vervuiler van zoet water ter wereld.

Katoen is goed voor 16% van de wereldwijde verkoop van pesticiden. Deze chemicaliën schaden de gezondheid van katoenboeren, doden de biodiversiteit en vervuilen bodem en water.

Alsof deze voorbeelden van natuurvernietiging niet gruwelijk genoeg zijn, zijn de arbeidsomstandigheden en lonen voor de mensen in de kledingindustrie ronduit verschrikkelijk.

Een kledingarbeider in Oekraïne verdient gemiddeld 89 euro per maand, terwijl een leefbaar loon om de basisbehoeften te betalen 356 euro is.

Jonge meisjes in katoenspinnerijen zijn vaak het slachtoffer van dwangarbeid.

En de meerderheid van de naar schatting 40 miljoen arbeiders in de mode-industrie verdient minder dan 3 dollar per dag.

Onze onstilbare honger om onze look vaker te veranderen dan de luier van een pasgeboren baby legt een enorme druk op onze planeet. We consumeren 400% meer kledingstukken dan 2 decennia geleden. De gemiddelde Nederlander koopt 46 kledingstukken per jaar. Dat is bijna één per week!

Dus zelfs als je maar een klein beetje geïnteresseerd bent in het redden van de planeet, is je garderobe een perfecte plek om te beginnen.

Ben je er klaar voor? Lees dan verder.

De beste vraag die je jezelf kunt stellen voordat je stopt met het kopen van kleding

De meesten van ons weten waarschijnlijk niet eens waarom we winkelen. Dat is het ding met een gewoonte. We raken er zo aan gewend dat we ons nauwelijks realiseren waarom we het überhaupt doen.

Let op: als je denkt dat je verslaafd bent aan winkelen, overweeg dan professionele hulp. Er is een verschil tussen – regelmatig – shoppen of echt verslaafd zijn aan winkelen. Deze blog is niet geschreven als medisch advies over hoe om te gaan met verslaving.

De tijd nemen om erachter te komen waarom je winkelt, is een belangrijke stap om je giftige relatie met fast fashion succesvol te doorbreken.

Misschien ben je een koopjesjager en koop je kleding die je niet echt nodig hebt, alleen maar omdat het goedkoop is.

Het kan zijn dat je een emotionele shopper bent en vooral winkelt wanneer je je angstig, boos of op een andere manier emotioneel onprettig voelt.

Er is een kans dat je een imago shopper bent en huivert bij het idee om dezelfde jurk meer dan eens te dragen naar een feestje.

Als je weet waarom je winkelt, wordt het zoveel gemakkelijker om ermee te stoppen. Neem dus even de tijd (nu, of op een later moment) en probeer deze vraag te beantwoorden:

Waarom koop ik kleding, ook al heb ik het niet echt nodig?

Als het antwoord niet meteen in je opkomt, denk dan eens aan de laatste 5 kledingstukken die je hebt gekocht. Probeer terug te halen hoe je je voelde vóór en nadat je ze kocht, of je ze voor een bepaalde gelegenheid kocht en of de artikelen in de uitverkoop waren.

Als je eenmaal hebt vastgesteld waarom je zo vaak kleding koopt, is het tijd om de volgende uitdaging aan te gaan: de verleiding beperken.

Wat hunkering naar chocolade ons kan leren over fast fashion

Stel je deze situatie voor: het is donderdagavond 22.00 uur. Het regent en je hebt je op de bank genesteld om een ​​film te kijken.

Opeens heb je zin in chocolade.

Je loopt naar het keukenkastje. Je opent de deur. Geen chocola. Dan herinner je je dat je de laatste voorraad een paar dagen geleden hebt verorberd toen een goede vriend op bezoek kwam.

De enige manier om wat chocolade te bemachtigen, is door naar de winkel te gaan. Maar het vreselijke weer moedigt je niet aan om naar buiten te gaan.

Het feit dat je je comfortabele pantoffels zou moeten ruilen voor schoenen, wakkert de twijfel nog wat meer aan.

Wanneer je op je horloge kijkt en je realiseert dat de dichtstbijzijnde supermarkt al gesloten is en je helemaal naar de 24-uurswinkel zou moeten rijden, is de beslissing definitief. Die romige, knapperige reep kan wachten.

Waarom ik dit voorbeeld aanhaal? Omdat het iets duidelijk maakt. Hoe makkelijker het is om te consumeren, hoe groter de kans dat je dat uiteindelijk doet.

Dat geldt voor eten, maar ook voor mode. Door blootstelling aan verleiding te beperken wordt het veel makkelijker om je shopgedrag te veranderen.

Hoe voorkom je dat je in de verleiding komt om toch kleding te kopen?

Deze eenvoudige acties kunnen je helpen om de verleiding zo klein mogelijk te maken:

• Meld je af van nieuwsbrieven. Bijkomend voordeel: je verkleint direct je ecologische voetafdruk op het internet.

• Ontvolg influencers die (fast) fashion promoten.

• Zet minimaal drie maanden geen voet in een kledingwinkel. Ga je regelmatig de stad in met vriend(inn)en als hobby? Stel dan voor om iets anders te gaan doen.

• Als je op enig moment teruggaat naar winkels, ga dan zonder portemonnee. Zo kun je wel kleding passen, maar niet kopen. Ervaar wat er gebeurt een paar dagen nadat je naar de winkel bent gegaan. Voel je nog steeds dezelfde drang om de kleding te kopen?

• Tel je items. Als je weet dat je al 7 spijkerbroeken hebt, wordt het gemakkelijker om niet in verleiding te komen.

Nu je hebt vastgesteld wat je winkelgedrag triggert en hoe je blootstelling aan die prikkelingen kunt beperken, is natuurlijk de grote vraag: “hoe zorg je ervoor dat je niet opgeeft?”.

Gelukkig zijn er, zelfs in een wereld waar verleiding 24 uur per dag, 7 dagen per week op de loer ligt, genoeg manieren om te zorgen dat je de handdoek niet in de ring gooit.

7 tips om gemotiveerd te blijven tijdens een jaar geen kleding kopen

Iedereen die ooit heeft geprobeerd met een gewoonte te stoppen of een nieuwe aan te leren – zoals naar de sportschool gaan – weet hoe gemakkelijk het kan zijn om af te glijden naar je oude patronen.

Een jaar lang niet winkelen is niet zo veel anders. Het zal je dus ook niet verbazen dat je de tips uit deze lijst ook kunt toepassen om andere gewoonten te veranderen:

• Streep de dagen die je niet hebt gewinkeld af in een agenda of op een vel papier: het visueel maken van je voortgang werkt echt bemoedigend.

• Word lid van Facebook-groepen met gelijkgestemde mensen, zoals Slow Fashion Season en The Minimalist Wardrobe.

• Huur een stylist in om nieuwe outfits te maken met de huidige items in je kledingkast.

• Zoek een niet-winkelmaatje. Als je de neiging voelt om te gaan winkelen, bel dan je buddy voor ondersteuning.

• Beloon jezelf voor het bereiken van mijlpalen. Bijvoorbeeld: “na 6 maanden geen kleren te hebben gekocht, mag ik mezelf trakteren op een diner in mijn favoriete restaurant / massage / cursus / boek / al het andere dat niet met mode te maken heeft.

• Leg het geld opzij dat je uitspaart door niet te winkelen. Net als de eerste tip, helpt het je om je voortgang te visualiseren. Het werkt super motiverend om te zien hoeveel geld je bespaart.

• Pas het in-uit-principe toe. stel dat je de drang voelt om een ​​nieuw paar schoenen te kopen. Verzamel alle schoenen die je al hebt en vraag jezelf af: “Als ik alleen een nieuw paar schoenen zou mogen kopen nadat ik een ander paar weggegooid (of gedoneerd) heb, welke zou ik dan weggooien?” Deze oefening helpt je te beseffen dat je waarschijnlijk meer dan genoeg items in je kledingkast hebt.

Het geheim van nieuwe kleren, zonder te winkelen

Wist je dat sommige van de beroemdste mensen ter wereld elke dag (bijna) dezelfde outfit dragen?

De meesten beweren dit te doen omdat ze op die manier geen beslissingen hoeven te nemen over wat ze aan zullen trekken. Zo kunnen ze hun hersenkracht gebruiken voor andere dingen.

Aangezien ik geen interesse heb in het bouwen van de grootste online community (Mark Zuckerberg) of het ontdekken van de volgende superster (Simon Cowell), is dit naar mijn smaak iets te extreem.

Ik draag graag verschillende outfits en voeg af en toe zelfs nieuwe toe aan mijn garderobe. Maar hoe krijg je dat voor elkaar als je hebt beloofd dat je zult stoppen met winkelen?

Hier zijn enkele geheime (nee hoor, valt wel mee) manieren om nieuwe kleding aan je garderobe toe te voegen, zonder ooit een winkel binnen te gaan:

• Organiseer een kledingruilfeest met vrienden: alle gasten nemen kleding mee die ze niet meer dragen en wisselen deze uit.

• Schreeuw het van de daken: na een eerste – achteraf rare – fase van schaamte begon ik mijn vrienden en familie te vertellen dat ik meer dan blij zou zijn om hun geliefde, niet meer gedragen kleding te ontvangen. Een “nieuw” paar laarzen, zomersandalen, spijkerbroek, jas en trui vonden zo hun weg naar mijn kledingkast. Het is zo leuk om je zowel aan het ontvangende als het gevende eind van deze ‘doorgeefketting’ te bevinden. Is er een betere manier om iemand blij te maken met een “nieuw” kledingstuk?

• Project 333: Dit project daagt je uit om een “capsule garderobe” te maken en jezelf gedurende 3 maanden met 33 items te kleden. Ik ging de uitdaging twee keer aan (één keer in de winter en één keer in de zomer). Het leuke is dat, wanneer je aan het einde van de uitdaging je niet gedragen kleding weer aan je garderobe toevoegt, het voelt alsof je aan het winkelen bent!

• De underdog-garderobe: Wie heeft er geen kledingstukken waarvan je denkt “waarom heb ik dit eigenlijk”? Ze liggen of hangen in je kast, maar je draagt ​​ze bijna nooit, misschien zelfs nooit. Daag jezelf uit om deze underdog-items een maand te dragen en je zult versteld staan ​​hoe blij je er opeens mee kunt zijn.

• Upcycle: als je goede matties bent met de naaimachine of naald en draad kun je je kleding in iets heel anders veranderen.

Ben je klaar om je relatie met fast fashion voorgoed te veranderen?

Stel je eens voor dat je een jaar en drie maanden verder bent dan vandaag. Een vriend(in) komt bij je thuis met een nieuw shirt aan.

En jij? Je realiseert je dat je je doel hebt overtroffen om een heel jaar kleding te kopen. Wat je beschouwde als sciencefiction, werd zomaar werkelijkheid. Zonder dat je het doorhad.

En het voelt niet eens meer als een uitdaging.

Je mist de winkels niet. Voelt geen drang om iets nieuws te kopen. Je bent zelfs meer ontspannen, met meer ruimte in je kledingkast EN je hoofd voor andere dingen.

Klinkt dit onmogelijk? Het is niet.

Je hebt de motivatie (en tips om gemotiveerd te blijven), je weet hoe je je verleiding kunt beperken en je beschikt over milieuvriendelijke manieren om nog steeds “nieuwe” items aan je kledingkast toe te voegen.

Het enige dat je nu nog hoeft te doen, is de eerste stap zetten en besluiten vanaf welke dag je geen kleding meer koopt. Waarom nog langer wachten? Start vandaag!

The post Een jaar lang geen kleding kopen: zo verander je je shopgewoontes (voorgoed). appeared first on My Happy Footprint.

Ik was ervan overtuigd dat mijn ecologische voetafdruk laag zou zijn.

Daar zat ik dus echt volledig naast.

In 5 minuten jouw ecologische voetafdruk berekenen

Je ecologische voetafdruk is, zoals het Wereld Natuur Fonds omschrijft “het stuk natuur dat nodig is om de goederen en diensten te kunnen produceren die nodig zijn om een bepaalde levensstijl te ondersteunen”.

Als iedereen zo zou leven zoals ik in 2017 (nog) deed, hadden we volgens het Global Footprint Network maar liefst 3,5 Aarde nodig. Het Global Footprint Network is een internationale organisatie die streeft naar een duurzame toekomst waar alle mensen de kans krijgen op een goed leven binnen de grenzen van één planeet.

Ze hebben een te gekke Footprint Calculator ontwikkeld, waar rekening wordt gehouden met de hoeveelheid vlees die je eet, je consumptie van lokaal verbouwd, onverpakt voedsel, de energie-efficiëntie van je huis, je vervoerswijze en nog heel veel andere factoren. Je kunt jouw ecologische voetafdruk hier berekenen. Het kost je nog geen vijf minuten en het is echt heel leuk én leerzaam.

Er zijn ook andere testen beschikbaar, zoals deze van het Wereld Natuur Fonds, deze van de Milieu Federaties of deze van De Verborgen Impact. Hoewel ze allemaal net ietsje anders zijn in hun methodiek, geven ze globaal hetzelfde beeld van hoe groot of klein jouw voetafdruk is.

Hoe groot is jouw ecologische voetafdruk?

Gebaseerd op je ecologische voetafdruk, rekent het Global Footprint Network je persoonlijke ‘Earth Overshoot Day’ uit. Dit is de dag waarop je net zoveel natuurlijke middelen hebt verbruikt als de Aarde in 1 jaar kan vernieuwen.

In 2017 viel deze dag voor mij op 13 april, wat ironisch genoeg mijn trouwdag is. “Gefeliciteerd schat, nog vele jaren. Oh trouwens, vanaf vandaag sta ik in het rood bij de Aarde. Ik hou van je. Proost!”

De Earth Overshoot Day van de mensheid als geheel was in 2017 op 2 augustus (wil je weten wat Earth Overshoot Day dít jaar is, lees dan dit artikel).

Ik liep dus maar liefst 3,5 maand voor het wereldwijde gemiddelde uit.

Ik had het niet meer bij het verkeerde eind kunnen hebben, denkend dat ik zo goed bezig was!

Ja, natuurlijk, het kan altijd erger.

De gemiddelde Amerikaan heeft maar liefst 5 (!!!) Aardes nodig en daar zat ik met mijn 3,5 dus nog flink onder.

Maar dat interesseert me eigenlijk niks. Het gaat me erom dat mijn EIGEN gemiddelde nog steeds veel te hoog is.

De belangrijkste vraag: hoe verschuif ik mijn Personal Overshoot Day?

Sinds 1 januari 2018 neem ik dagelijks kleine stapjes om mijn ecologische voetafdruk te verkleinen.

Dat verlaagde mijn ecologische voetafdruk in 2018, 2019 en 2020 naar 2 Aardes.

Ik word er blij van om te zien dat ik met kleine aanpassingen in mijn levensstijl al in staat ben om mijn impact met maar liefst 1,5 Aarde omlaag te brengen.

Toch ben ik er nog (lang) niet. Hoe komt dat?

Wat heeft de grootste invloed op mijn ecologische voetafdruk?

Het leuke aan de Footprint Calculator is dat je kunt spelen met de cijfers om te zien wáár je de meeste positieve impact kunt maken.

Als ik bijvoorbeeld de zuivel die ik nog af en toe eet volledig schrap, verplaatst mijn Earth Overshoot Day zich met 10 dagen. Positief, maar het nog niet écht zoden aan de dijk.

Mijn grootste voetafdrukuitdaging is… vliegen. Mijn wederhelft komt uit Argentinië. Mijn voltallige schoonfamilie en een heleboel vrienden en vriendinnen wonen aan de andere kant van de oceaan. Het is een 14 uur durende vlucht. En dat laat een enorme (negatieve) impact achter.

De impact van vliegen op je ecologische voetafdruk

Vanwege de pandemie zie ik het niet gebeuren dat ik in 2020 nog in een vliegtuig stap. En dat zou mijn Personal Overshoot Day in één klap op 26 november brengen. We hebben dan nog maar 1,1 Aarde nodig als iedereen zou leven zoals ik.

Vliegen is een echte ‘pain-in-the-butt’, dat blijkt wel. In haar boek “De Verborgen Impact” berekende Babette Porcelijn dat je 143 bomen moet planten als je de CO2 uitstoot van 5200 kilometer vliegen wilt compenseren.

Om een retourtje Amsterdam – Buenos Aires te compenseren, moet ik 572 bomen planten

Alleen voor mij. Voor Gabi en mij samen is dat dus 1144 bomen.

Dit is waarom de weg naar een duurzamer leven soms zo lastig is.

Ik kan het kopen van spullen makkelijk opgeven.

Ik zou prima 100% plantaardig kunnen eten. maar om vrienden en familie in Argentinië nooit meer te zien? Dat is wel heel drastisch. Om niet te zeggen onmogelijk. Ik ga er vanuit dat 99,99% van de mensen dat snapt.

Wat kun je doen met het deel van je ecologische voetafdruk dat je niet omlaag krijgt?

Maar wat dan wel? Er zijn diverse initiatieven om de impact van een vliegreis te compenseren (zoals het planten van bamboe, Greenseat en Trees For All), maar dat is natuurlijk toch een beetje valsspelen.

Ik weet dat je impact verlagen niet over één nacht ijs gaat. Dat zou hetzelfde zijn als verwachten dat je van de ene op de andere dag 30 kilo kunt afvallen of een marathon kunt rennen.

Het heeft tijd nodig, oefening, discipline. Als je net als ik probeert om je impact te verlagen, geef dan niet op als je niet direct resultaat ziet na 1 dag, of als je het gevoel hebt dat je niet genoeg doet. Doe het stap voor stap en je zult zien dat het echt verandering teweeg brengt!

Ik weet ook dat dit iets is wat ik niet alleen kan doen. Het Global FootPrint Network is het daarmee eens. Zij motiveren je om zelf actie te ondernemen, maar ook om als burger je overheid aan te sporen om een omslag te maken. Samen kunnen we dit!

Wat is jouw voetafdruk? Laat je het me weten na het doen van de test? Het kan hieronder in de reacties of via nathalie@myhappyfootprint.com.

The post Hoeveel Aardes hebben we nodig, als iedereen leeft zoals jij? appeared first on My Happy Footprint.

De gedachte dat ik een klimaathypocriet ben. 

Je gedragen als een klimaatontkenner

“Ik ben geen klimaatontkenner, maar ik kan niet ontkennen dat ik me als een klimaatontkenner gedraag”, haalt Safran Foer in een van de eerste hoofdstukken van het boek aan. 

Laat die zin even op je inzinken. 

In de discussie rondom klimaatverandering wordt vaak gekeken naar dat groepje klimaatontkenners, naar zij die ontkennen dat er klimaatverandering plaatsvindt. Ik zeg bewust groepje, want zoveel zijn het er niet, als je het in verhouding plaatst. In zijn boek stelt Safran Foer het volgende:

Er zijn inmiddels in de VS meer mensen die in het bestaan van Bigfoot geloven dan dat er mensen zijn die klimaatverandering ontkennen. 

Dus nee, zo groot is die groep van klimaatontkenners niet. Toch besteden we dáár aandacht aan: we proberen “ze” te overtuigen zich aan te sluiten bij “ons”. Terwijl we in plaats daarvan misschien beter eens stevig in de spiegel kunnen kijken. Want hoewel de kans groot is dat het spiegelbeeld dat terug staart geen klimaatontkenner is, is de kans nog veel groter dat degene die je aankijkt zich wel zo gedráágt.

Zijn versus gedragen

Een klimaatontkenner zijn is iets anders dan je als een klimaatontkenner gedragen. Ik heb regelmatig het gevoel bij die laatste groep te horen. Ik ben geen klimaatontkenner, maar ik gedraag me wel zo, want:

• Ik wéét dat vliegen extreem slecht is voor het milieu – sterker nog: het doet al mijn andere “goede daden” om binnen de ecologische grenzen van de planeet te blijven in een klap teniet – en tóch ben ik inmiddels weer de oceaan over gestoken om bij mijn schoonfamilie en vrienden aan de andere kant van de wereld te kunnen zijn.

• Ik wéét dat de kledingindustrie de op één na meest vervuilende industrie ter wereld is en tóch kocht ik dit jaar een nieuwe spijkerbroek, een paar sneakers en nieuwe slippers.

• Ik wéét dat de ecologische voetafdruk van kaas gigantisch is (om het over dierenwelzijn nog maar niet te hebben) en tóch raspte ik gister Parmezaan over mijn pasta.

Als ik dit allemaal weet, waarom doe ik het dan toch? 

Ik ben dan wel geen klimaatontkenner, maar maakt dit gedrag mij niet tot iets veel ergers? Tot iemand die weet dat klimaatverandering echt is, die de informatie heeft om op individueel niveau keuzes te maken om daar invloed op uit te oefenen en dat vervolgens bewust niet doet.

Oftwel: maakt mij dit tot een klimaathypocriet?

Goedpraatgedrag

Ik merk dat ik me schuldig maak aan goedpraatgedrag. Ik zoek naar argumentatie om de acties waarvan ik wéét dat ze slecht zijn voor het klimaat goed te praten. Dat doe ik door een tegenactie, door me te vergelijken met mensen die het nog slechter doen dan ik of door argumenten te presenteren waarmee ik mijn acties verantwoord:

• Ja, ik stap in het vliegtuig, maar ik compenseer mijn CO2-uitstoot, bijvoorbeeld door bamboe aan te planten in Oeganda (of het wordt vóór me gedaan, door de fantastische The Social Reporter, die bomen voor me plantte als bedankje voor het maken van haar website). Bovendien: ik vlieg omdat ik anders mijn schoonfamilie of vrienden niet kan zien, dus dan “mag” het toch? 

• Ja, ik heb een nieuwe spijkerbroek gekocht, een paar sneakers en slippers, maar dat was pas nadat ik al sinds 1 januari 2018 helemaal niks meer had gekocht. En het was écht nodig om deze items te vervangen. En ik ga er vanuit dat ik tot het eind van dit jaar niks meer koop en volgend jaar ook niet. Dus heb ik in drie jaar tijd slechts drie nieuwe items toegevoegd aan mijn kledingkast. In vergelijking met de gemiddelde Nederlander – die per jaar 46 kledingstukken koopt – zijn dat er 135 minder. Dan ben ik toch goed bezig?

• Ja, ik heb kaas over mijn pasta gestrooid, maar hallo… Ik ben al gestopt met het eten van yoghurt ‘s ochtends, kies nooit meer voor dierlijke producten op mijn brood en ik eet minder dan een kilo vlees per maand. In Nederland ligt de gemiddelde vleesconsumptie nog altijd op zo’n 77 kilo per persoon per jaar. Dan ben ik toch goed bezig?

Misschien denk je nu: ja maar Nati, dat ís toch ook zo? Je bent toch ook goed bezig? Je moet niet zo streng zijn voor jezelf. En ok, daar heb je ergens wellicht wel gelijk in, maar denk je nou werkelijk dat “het klimaat” zich daar ook maar iets van aantrekt? 

Denk je nu echt dat een rivier die buiten zijn oevers treedt, of juist volledig droogvalt, denkt “Oh nee, wacht eens even, ik moet maar gewoon zo blijven stromen als ik altijd deed, want er zit daar ergens een blonde chick die de beste intenties heeft”. 

Of dat een alles verwoestende bosbrand eerst even bij zichzelf te rade gaat: “Zeg, kan ik dit eigenlijk wel maken? Kom op, ze heeft maar 1 spijkerbroekje gekocht dit jaar. Laten we haar het voordeel van de twijfel geven.”

Let’s face it: Het klimaat geeft geen ene f*ck om mijn intenties. De enige die daar waarschijnlijk om geeft, dat ben ikzelf. Want… het voelt zo goed.

Goed voelen versus goed doen

Safran Foer beschrijft in zijn boek een belangrijk verschil: het verschil tussen goed voelen en goed doen. Hij haalt een voorbeeld aan dat hij direct in de auto springt en 16 uur non-stop rijdt om bij zijn gezin te kunnen zijn als blijkt dat een orkaan op koers ligt om zijn woonplaats te treffen. Zijn kinderen zijn blij dat hij er is op zo’n eng moment en zijn moeder belt hem met lovende woorden over hoe geweldig hij is als vader, dat hij direct actie heeft ondernomen. Safran Foer voelt zich daardoor goed. Maar er knaagt ook iets bij hem… Hij voelt zich weliswaar goed, maar wat doet hij nou eigenlijk echt? Noch de 16 uur durende autorit, noch de knuffels van zijn kinderen, noch de lofzang van zijn moeder verkleinen het risico dat die hevige weersomstandigheden vaker voorkomen. Hij vraagt zich hardop af in hoeverre hij zich daar écht voor inzet. In hoeverre hij echt iets dóet.

Vorig jaar was ik met mijn familie in Portugal op vakantie (ja, met het vliegtuig, maar goed, wel in Europa hè, er zijn ook mensen die… wop, daar ga ik weer). Tijdens World Cleanup Day ploeterde ik 45 minuten lang over het strand met mijn moeder en man om plasticjes uit het zand te vissen. Na afloop gingen we gezellig uit eten. We proosten op onze goede daad en zaten daar, terwijl het zweet nog van ons voorhoofd gutste, ons toch een partijtje goed te voelen. Dat we zelfs in onze vakantie mee hadden gedaan aan World Cleanup Day. Maar doet het feit dat we met 7 man sterk van Rotterdam naar Faro waren gevlogen dat niet volledig teniet? Hadden we niet beter thuis kunnen blijven, een enorme baal aan CO2-uitstoot en andere vervuiling kunnen besparen en kunnen accepteren dat er op het Portugese strand wat ijswikkels en flessendoppen rond bleven zwerven?

Iets doen is beter dan niets doen

Ja, ik hoor het je zeggen. En mezelf ook. “Maar Nati, je doet toch in ieder geval íets. Dat is toch beter dan niets?” Is dat zo? Als ik serieus ziek zou worden en mijn dokter zou me naar huis sturen met een paracetamol, zou ik dan ook denken “Nou ja, maar hij doet toch iets? Dat is toch beter dan niets?” Of zou ik willen dat hij alles op alles zou zetten om me te behandelen, zodat ik de grootst mogelijke kans zou hebben om beter te worden? 

Ja, iets is beter dan niets, maar het gevaar is dat we, doordat we ons zo goed voelen over dat “iets”, we niet écht de actie ondernemen die noodzakelijk is. Natuurlijk kan ik niet in mijn eentje de fossiele industrie ontmantelen, of de bio-industrie een halt toeroepen. Natuurlijk moeten wereldleiders actie ondernemen. Maar het is én-én. “Het systeem” de schuld geven en constant goedpraatgedrag vertonen is veel te makkelijk, daarmee onthef ik mezelf van verantwoordelijkheid. 

Ik denk dat het tijd wordt dat ik een kritische blik in de spiegel werp en mezelf afvraag wie er terug staart: iemand die écht iets goed doet voor het klimaat, of een zich goed voelende klimaathypocriet.

The post Ben ik een klimaathypocriet? appeared first on My Happy Footprint.

1. Ontdek de leukste duurzame winkels in Den Haag

Van kledingbibliotheken tot tweedehands winkels tot boetiekjes met duurzaam geproduceerde kleding: er zijn heel veel duurzame mogelijkheden om te shoppen in Den Haag. Tijdens de Dutch Sustainable Fashion Week kun je een gratis rondleiding volgen door het centrum van Den Haag of door het Zeeheldenkwartier om de leukste duurzame winkels te ontdekken.

Ik ging vorig jaar mee op de tocht door het Zeeheldenkwartier. Het mooie aan zo’n tocht vond ik, buiten het feit dat je heel veel verrassende plekken ontdekt, dat de eigenaren van de winkels je persoonlijk ontvangen en je vertellen over hun visie op duurzaamheid. Leuk en leerzaam dus!

• Woensdag 9 oktober van 15.00 tot 17.00 en zaterdag 12 oktober van 11.00 tot 13.00: Zeeheldenkwartier. Aanmelden voor de shopping tour in het Zeeheldenkwartier kan hier.
• Dinsdag 8 oktober van 15.00 tot 17.00 en donderdag 10 oktober van 19.00 tot 21.00: Centrum. Aanmelden voor de shopping tour in Den Haag centrum kan hier.

2. Laat je kleding repareren of leer hoe je dat zelf kan doen

Ik heb zeker nog 10 kledingstukken in een koffer zitten die prima te dragen zijn, maar waar een gaatje in zit, een knoop ontbreekt, of een rits niet meer dicht gaat. En heel eerlijk, sinds ik de 30 gepasseerd ben, voel ik me echt een beetje ongemakkelijk als ik mijn moeder moet vragen om dat te doen. Een knoop aanzetten gaat nog wel (alhoewel hij er dan meestal na een paar weken weer afvalt), maar van écht netjes kleding repareren heb ik geen kaas gegeten.

Gelukkig zijn er – ook in Den Haag – mensen die wél weten hoe dat moet! Tijdens de Dutch Sustainable Fashion Week kun je op verschillende momenten leren hoe je zelf kleding kunt repareren. Gaat dat je nog net even een stapje te ver? Dan kun je ook je kleding – vaak nog gratis ook – laten maken, bijvoorbeeld tijdens een Repair Café.

• Maandag 7 oktober om 14.00 uur: Repair Cafe bij het Vadercentrum, Jonckbloetplein 24. Ga naar de website van het Vadercentrum voor meer info.
• Dinsdag 8 oktober tussen 10.00 en 16.00: Ludwien zit voor je klaar bij Middin (Weesperstraat 87) om je kleding te repareren. Meer informatie vind je hier.
• Zondag 13 oktober van 12.00 tot 16.00: Re Stitch It: tijdens deze kledingreparatieworkshop van Zipper Studio leer je zélf hoe je jouw kleding kunt repareren. Meer informatie vind je hier.

3. Maak je eigen duurzame modeaccessoires

Voor wie nog een stapje verder wil gaan dan een knoop aannaaien, zijn er tijdens de Dutch Sustainable Fashion Week ook (betaalde) creatieve workshops, waar je leert hoe je op een duurzame manier, bijvoorbeeld door materiaal te recyclen, je eigen accessoires kunt maken. Ik ga het er dit jaar maar eens op wagen!

• Make your own sustainable tote bag: bij Studio Zip kruip je achter de naaimachine om je eigen duurzame tote bag in elkaar te zetten. Je maakt gebruik van gerecycelde stoffen. Deze zijn aanwezig bij Studio Zip, maar je mag ook je eigen stoffen meenemen. Meer informatie vind je hier.
• Maak een clutch van gerecyceld leer: schuif aan bij Bij Priester om te ontdekken hoe je een oude bank kunt omtoveren tot een clutch. Ja, dat kan dus blijkbaar! Aan het einde van de workshop sta je buiten met je eigen duurzame clutch. Meer informatie vind je hier.
• Leer vachtvilten: ok, je gaat hier níet naar huis met een accessoire, maar leert wel van A tot Z hoe je kunt vachtvilten. Deze workshop wordt georganiseerd door Stichting Vrolijk Werk. Meer informatie vind je hier.

4. Laat je inspireren door tentoonstellingen en documentaires

Ik ben groot fan van documentaires. True Cost was voor mij een eye opener op het gebied van (on)duurzame mode en dé reden dat ik besloot een jaar lang geen kleding te kopen in 2018. Tijdens de Dutch Sustainable Fashion Week 2019 zijn er diverse tentoonstellingen en documentaires die je informeren en inspireren een duurzame(r)e kledingkast in te richten:

• Bezoek de tentoonstelling van de Reshare Store bij het duurzame loket. De tentoonstelling is gedurende de hele DSFW te bezoeken. Op woensdag 9 oktober is er daarnaast van 13.00 tot 16.00 ook nog eens een speciaal spreekuur over kledinghergebruik.
• Kom naar de Utopie op vrijdag 11 oktober voor een inspirerende avond met documentairemaakster Chanel Trapman. Zij dook in de wereld van fast fashion en reisde vier jaar lang door Nederland om duurzame modepioniers te interviewen. Dit leidde tot de documentaire “The Positive Chain of Change”.
• Agnes Esenkbrink werkte 22 jaar lang als ontwerper/stylist in de fast fashion industry. Na het instorten van Rana Plaza in 2013 besloot zij afscheid te nemen, omdat het innerlijke conflict over de manier van werken in die branche de overhand kreeg. In haar werk als kunstenares laat ze een andere kant van de mode-industrie zien. Tijdens de Dutch Sustainable Fashion Week stelt ze haar atelier open voor bezoekers op zaterdag 5 en zondag 6 oktober tussen 12.00 en 18.00.

5. Ruil je kleding tijdens het kledingruilfeest

Een kledingruil is eigenlijk heel simpel: je speurt in je kledingkast naar kleding die je al lang niet meer draagt, maar die nog wel in goede conditie is. Deze neem je mee naar de locatie van de kledingruil. Voor de items die je inlevert, kun je ook weer nieuwe items uitzoeken. Zo shop je dus eigenlijk in de kledingkast van iemand anders.

Tijdens de Dutch Sustainable Fashion Week organiseert Zus`teen een kledingruil in De Hagedis.

The post Dutch Sustainable Fashion Week (DSFW) 2019 in Den Haag appeared first on My Happy Footprint.

We “moeten” minder vliegen. Overstappen op andere vormen van energie. Vaker kiezen voor plantaardig eten brengt onze CO2-uitstoot flink omlaag. En tweedehands kledingwinkels floreren doordat we steeds vaker fast fashion merken links laten liggen en onze kledingkast verduurzamen.

Opvallend genoeg is er één woord dat nauwelijks voorkomt wanneer we praten over klimaatverandering, opwarming van de aarde en het verlies van de biodiversiteit. 

Ik heb het over… De sigaret. 

Dat roken ongezond is voor je lichaam, weten we allemaal. Maar er is nog een andere schade die de “torch of freedom” – zo werden sigaretten in de jaren 20 en 30 van de vorige eeuw gepromoot – berokkent. Namelijk die aan onze planeet. Want deze sluipmoordenaar maakt meer kapot dan alleen de longen van (mee)rokers. Veel meer. In plaats van “torch of freedom” lijkt “stick of destruction” me meer van toepassing.

De invloed van de tabaksindustrie op ontbossing

We lezen over het regenwoud in Indonesië dat verdwijnt door de grote vraag naar palmolie.

De Braziliaanse Amazone moet wijken voor soja, veeteelt en mijnbouw.

Maar óók de tabaksindustrie heeft een significant aandeel in de wereldwijde ontbossing en daar hoor je bijna niemand over. 

De ontbossing veroorzaakt door de tabaksindustrie heeft twee oorzaken.

Enerzijds worden bomen gekapt om ruimte te maken voor de tabaksplantages, net zoals dat bij het verbouwen van soja of het houden van vee gebeurt.

Maar, er is nog een tweede belangrijke component die de ontbossing drijft. Bomen zijn nodig voor het “cureren”, oftewel het drogen van de tabaksbladeren. Bij dit proces wordt een enorme hoeveelheid hout verbrand. Hoewel niet alle bladeren op deze manier gedroogd worden – er zijn ook technieken op basis van zonnehitte – kost het cureren naar schatting jaarlijks maar liefst 11,4 miljoen ton aan hout.

Dat komt neer op het kappen van 1 boom per 300 sigaretten.

En dan hebben we het nog niet eens over de bomen die omgehakt worden voor het papier om de sigaretten mee te rollen en de verpakkingen te maken.

Een groot gedeelte van de tabaksplantages bevinden zich in Brazilië, Azië en Afrika.

In China is de tabaksindustrie verantwoordelijk voor 18% van de totale ontbossing. Daar verdwijnt voor het maken van sigaretten 16.000 hectare bos per jaar. Dat is te vergelijken met zo’n 24.000 voetbalvelden.

En in het Miombo ecosysteem – een bosgebied van 2,4 miljoen hectare verspreid over Angola, Botswana, Burundi, Democratische Republiek Congo, Malawi, Mozambique, Namibia, Tanzania, Zambia en Zimbabwe – wordt maar liefst de helft van de jaarlijkse ontbossing toegeschreven aan de tabaksindustrie.

Deze cijfers zijn afkomstig uit een grootschalig onderzoek van de WHO (Wereld Gezondheidsorganisatie) uit 2017. Het complete rapport is hier terug te lezen.

Gif op tabaksplantages

Tabak wordt vaak als monogewas verbouwd. Dat betekent dat er geen rotatie met andere gewassen plaatsvindt. Dit maakt de bodem en plant kwetsbaarder voor ziektes en plagen. En dus worden er veel (vaak chemische) bestrijdingsmiddelen ingezet.

Zeg dus maar dag tegen de biodiversiteit in gebieden waar tabak wordt verbouwd. Bovendien hebben de giftige stoffen, gecombineerd met het gebrek aan beschermende werkkleding en onveilige arbeidsomstandigheden, een schadelijk effect op de gezondheid van tabaksboeren. Zo liet onderzoek in Kenia bij meer dan een kwart van de plantagearbeiders tekenen van pesticidenvergiftiging zien.

Grootste vervuiler in de natuur

Sigarettenpeuken zijn enorme vervuilers.

Per jaar belanden er maar liefst 4,5 biljoen (dat is 4.500.000.000.000) in de natuur. Dat is zo’n 75% van het totaal aantal verkochte sigaretten.

Bij schoonmaakacties zijn het steevast de peuken die op 1 staan bij meest gevonden items.

Een rondje van nog geen 15 minuten in mijn eigen woonwijk leverde 283 peuken op.

Bij de Beach Cleanup die ik organiseerde samen met Groen met Saar haalden we meer dan 3.000 peuken van het strand met een groep fantastische vrijwilligers.

Veel mensen denken onterecht dat een peuk uit katoen en papier bestaat.

Niets is minder waar. De filter van een sigaret wordt gemaakt van o.a. celluloseacetaat, oftewel: plastic.

Daarnaast bevatten veel filters ook arseen (rattengif!), lood en pesticiden.

Zodra een filter uit elkaar valt (bijvoorbeeld doordat het in contact komt met water) sijpelen die chemicaliën dus het water of de grond in.

Niet alleen de chemicaliën vormen een gevaar voor het leven in onze wateren. Dieren (en zelfs kleine kinderen) lopen het risico te stikken in de peuken of ziek te worden, omdat ze deze per ongeluk op eten.

Een peukvrije toekomst

Tijd om ten strijde te trekken tegen deze sluipmoordenaar! Wat kun je doen om in actie te komen voor een wereld vrij van peuken?

• Zeg het voort! Dat roken ongezond is voor je eigen lichaam, weten we inmiddels wel. En het lijkt wel alsof veel rokers immuun geworden zijn voor die boodschap. Wie weet kan het feit dat roken slecht is voor het milieu rokers in jouw familie of vriendenkring over de streep trekken om te stoppen? Zo sla je ook nog eens twee vliegen in één klap! 
• Spreek rokers aan: zie je dat iemand een sigaret weggooit op straat of op het strand? Spreek hem of haar er op aan. Veel rokers zijn zich onbewust van het feit dat peuken niet biologisch afbreekbaar zijn en zullen hun gedrag hier hopelijk op aanpassen wanneer ze dit weten. Natuurlijk is helemaal stoppen met roken de beste optie, maar peuken netjes in de prullenbak gooien is in ieder geval beter dan niets. 
• Ga op peukenjacht: Ik organiseer regelmatig samen met Groen met Saar een schoonmaakactie op het Scheveningse strand om achtergebleven sigaretten op te ruimen. Volg me op Instagram, Facebook of LinkedIn om op de hoogte te blijven van nieuwe acties.

The post Deze sluipmoordenaar vernietigt onze planeet. En (bijna) niemand praat erover. appeared first on My Happy Footprint.